Reckless

hqlines:

Not ours! Contact for removal or credit if yours!

hqlines:

Not ours! Contact for removal or credit if yours!

maestrangdyosa:

Dear Mama and Papa,
 
Napakarami kong gustong sabihin sa inyo, mga hinanakit na hindi ko masabi dahil hindi niyo naman ako papakinggan at maiintindihan. Ang dami kong hinaing na gusto kong marinig niyo, sama ng loob na gusto kong malaman niyo.
 
Nasasaktan ako kapag kinukumpara niyo ako sa iba. “Buti pa si ganito, ganyan. Buti pa si ano, ganito.”. Ang sakit-sakit kasi bakit kailangan niyo akong ikumpara sa iba eh sarili niyo akong anak. Tila ba hindi pa kayo kuntento sa kung sino o ano ako samantalang buong buhay ko eh nagpapasakop at sumusunod naman ako sa inyo. Yun nga lang, may sarili rin akong desisyon at kagustuhan sa buhay. Iba ako sa kanila, Hindi nila ako katulad.
 
Nasasaktan ako kapag hindi ko maramdaman na may tiwala kayo sa mga pasya ko sa buhay. Minsan nga nasasabihan niyo pa ako ng masasakit na salita. Opo, naiintindihan ko na ayaw niyo lang akong mapasama pero ma, pa, wala ba kayong tiwala sa akin? Matanda na ako, may sarili na akong utak at puso. Kahit paano ay kaya ko nang dalhin ang sarili ko. Alam ko na ayaw niyo lang din naman akong mapasama pero ma, pa, yun din naman ang kagustuhan ko—ang mapabuti ako. Sana ay pagkatiwalaan niyo ako.
 
Nasasaktan ako kapag may mga panahong mas napapansin niyo pa yung pagkakamali ko kesa sa mga nagawa kong tama. Yung tipong nasa 89% yung nagawa kong tama para sa inyo pero yung maliit na 11% na mali ko pa rin ang mas pinagtutuunan niyo ng pansin. Ma, pa, hindi po ako perpekto. Lahat tayo hindi perpekto. Pero sinisikap ko po na maging mabuting anak sa inyo. Wag niyo naman po sanang pagtuunan lagi ng pansin ang mga pagkakamali ko bagkus ay tignan niyo rin, pansinin niyo rin ang mga tama at mabubuti kong nagawa. At sana po, pag nagkamali ako, wag niyo naman na pong ibalik yung mga kasalanang nagawa ko simula nung pagkabata dahil di ba po tapos na iyon? Nakaraan na iyon? Humingi na po ako ng tawad sa inyo noon at napatawad niyo na po ako, tama po ba? Sana po ay ibaon na natin lahat ng iyon sa limot. Masakit pag inuungkat niyo ang mga nagawa kong mali noon dahil ang paniniwala ko ay nakalimutan niyo na ang lahat ng iyon. Ma, pa, nagsisikap akong maging mabuting anak. Sana po ay mapansin niyo iyon.
 
Ngunit kahit may mga hinanakit ako sa inyo, mahal na mahal na mahal ko pa rin kayo. Kung wala kayo, wala rin ako dito sa mundong ito. Siguro darating din ang panahon na magkakaintindihan tayo. Darating din ang panahon na hindi na tayo magkakasakitan ng ganito. Darating din ang panahon na mauunawaan niyo ang mga hinaing ko at mauunawaan niyo rin ako. Pero ma, pa, sa ngayon ay handa pa rin akong magpasakop sa inyo. Hindi ito dahil sa napipilitan ako o sa kung ano pang dahilan. Ito ay dahil mahal na mahal na mahal ko kayong dalawa. Alam kong ganun din kayo.

maestrangdyosa:

Dear Mama and Papa,

 

Napakarami kong gustong sabihin sa inyo, mga hinanakit na hindi ko masabi dahil hindi niyo naman ako papakinggan at maiintindihan. Ang dami kong hinaing na gusto kong marinig niyo, sama ng loob na gusto kong malaman niyo.

 

Nasasaktan ako kapag kinukumpara niyo ako sa iba. “Buti pa si ganito, ganyan. Buti pa si ano, ganito.”. Ang sakit-sakit kasi bakit kailangan niyo akong ikumpara sa iba eh sarili niyo akong anak. Tila ba hindi pa kayo kuntento sa kung sino o ano ako samantalang buong buhay ko eh nagpapasakop at sumusunod naman ako sa inyo. Yun nga lang, may sarili rin akong desisyon at kagustuhan sa buhay. Iba ako sa kanila, Hindi nila ako katulad.

 

Nasasaktan ako kapag hindi ko maramdaman na may tiwala kayo sa mga pasya ko sa buhay. Minsan nga nasasabihan niyo pa ako ng masasakit na salita. Opo, naiintindihan ko na ayaw niyo lang akong mapasama pero ma, pa, wala ba kayong tiwala sa akin? Matanda na ako, may sarili na akong utak at puso. Kahit paano ay kaya ko nang dalhin ang sarili ko. Alam ko na ayaw niyo lang din naman akong mapasama pero ma, pa, yun din naman ang kagustuhan ko—ang mapabuti ako. Sana ay pagkatiwalaan niyo ako.

 

Nasasaktan ako kapag may mga panahong mas napapansin niyo pa yung pagkakamali ko kesa sa mga nagawa kong tama. Yung tipong nasa 89% yung nagawa kong tama para sa inyo pero yung maliit na 11% na mali ko pa rin ang mas pinagtutuunan niyo ng pansin. Ma, pa, hindi po ako perpekto. Lahat tayo hindi perpekto. Pero sinisikap ko po na maging mabuting anak sa inyo. Wag niyo naman po sanang pagtuunan lagi ng pansin ang mga pagkakamali ko bagkus ay tignan niyo rin, pansinin niyo rin ang mga tama at mabubuti kong nagawa. At sana po, pag nagkamali ako, wag niyo naman na pong ibalik yung mga kasalanang nagawa ko simula nung pagkabata dahil di ba po tapos na iyon? Nakaraan na iyon? Humingi na po ako ng tawad sa inyo noon at napatawad niyo na po ako, tama po ba? Sana po ay ibaon na natin lahat ng iyon sa limot. Masakit pag inuungkat niyo ang mga nagawa kong mali noon dahil ang paniniwala ko ay nakalimutan niyo na ang lahat ng iyon. Ma, pa, nagsisikap akong maging mabuting anak. Sana po ay mapansin niyo iyon.

 

Ngunit kahit may mga hinanakit ako sa inyo, mahal na mahal na mahal ko pa rin kayo. Kung wala kayo, wala rin ako dito sa mundong ito. Siguro darating din ang panahon na magkakaintindihan tayo. Darating din ang panahon na hindi na tayo magkakasakitan ng ganito. Darating din ang panahon na mauunawaan niyo ang mga hinaing ko at mauunawaan niyo rin ako. Pero ma, pa, sa ngayon ay handa pa rin akong magpasakop sa inyo. Hindi ito dahil sa napipilitan ako o sa kung ano pang dahilan. Ito ay dahil mahal na mahal na mahal ko kayong dalawa. Alam kong ganun din kayo.

maestrangdyosa:

Dear Mama and Papa,
 
Napakarami kong gustong sabihin sa inyo, mga hinanakit na hindi ko masabi dahil hindi niyo naman ako papakinggan at maiintindihan. Ang dami kong hinaing na gusto kong marinig niyo, sama ng loob na gusto kong malaman niyo.
 
Nasasaktan ako kapag kinukumpara niyo ako sa iba. “Buti pa si ganito, ganyan. Buti pa si ano, ganito.”. Ang sakit-sakit kasi bakit kailangan niyo akong ikumpara sa iba eh sarili niyo akong anak. Tila ba hindi pa kayo kuntento sa kung sino o ano ako samantalang buong buhay ko eh nagpapasakop at sumusunod naman ako sa inyo. Yun nga lang, may sarili rin akong desisyon at kagustuhan sa buhay. Iba ako sa kanila, Hindi nila ako katulad.
 
Nasasaktan ako kapag hindi ko maramdaman na may tiwala kayo sa mga pasya ko sa buhay. Minsan nga nasasabihan niyo pa ako ng masasakit na salita. Opo, naiintindihan ko na ayaw niyo lang akong mapasama pero ma, pa, wala ba kayong tiwala sa akin? Matanda na ako, may sarili na akong utak at puso. Kahit paano ay kaya ko nang dalhin ang sarili ko. Alam ko na ayaw niyo lang din naman akong mapasama pero ma, pa, yun din naman ang kagustuhan ko—ang mapabuti ako. Sana ay pagkatiwalaan niyo ako.
 
Nasasaktan ako kapag may mga panahong mas napapansin niyo pa yung pagkakamali ko kesa sa mga nagawa kong tama. Yung tipong nasa 89% yung nagawa kong tama para sa inyo pero yung maliit na 11% na mali ko pa rin ang mas pinagtutuunan niyo ng pansin. Ma, pa, hindi po ako perpekto. Lahat tayo hindi perpekto. Pero sinisikap ko po na maging mabuting anak sa inyo. Wag niyo naman po sanang pagtuunan lagi ng pansin ang mga pagkakamali ko bagkus ay tignan niyo rin, pansinin niyo rin ang mga tama at mabubuti kong nagawa. At sana po, pag nagkamali ako, wag niyo naman na pong ibalik yung mga kasalanang nagawa ko simula nung pagkabata dahil di ba po tapos na iyon? Nakaraan na iyon? Humingi na po ako ng tawad sa inyo noon at napatawad niyo na po ako, tama po ba? Sana po ay ibaon na natin lahat ng iyon sa limot. Masakit pag inuungkat niyo ang mga nagawa kong mali noon dahil ang paniniwala ko ay nakalimutan niyo na ang lahat ng iyon. Ma, pa, nagsisikap akong maging mabuting anak. Sana po ay mapansin niyo iyon.
 
Ngunit kahit may mga hinanakit ako sa inyo, mahal na mahal na mahal ko pa rin kayo. Kung wala kayo, wala rin ako dito sa mundong ito. Siguro darating din ang panahon na magkakaintindihan tayo. Darating din ang panahon na hindi na tayo magkakasakitan ng ganito. Darating din ang panahon na mauunawaan niyo ang mga hinaing ko at mauunawaan niyo rin ako. Pero ma, pa, sa ngayon ay handa pa rin akong magpasakop sa inyo. Hindi ito dahil sa napipilitan ako o sa kung ano pang dahilan. Ito ay dahil mahal na mahal na mahal ko kayong dalawa. Alam kong ganun din kayo.

maestrangdyosa:

Dear Mama and Papa,

 

Napakarami kong gustong sabihin sa inyo, mga hinanakit na hindi ko masabi dahil hindi niyo naman ako papakinggan at maiintindihan. Ang dami kong hinaing na gusto kong marinig niyo, sama ng loob na gusto kong malaman niyo.

 

Nasasaktan ako kapag kinukumpara niyo ako sa iba. “Buti pa si ganito, ganyan. Buti pa si ano, ganito.”. Ang sakit-sakit kasi bakit kailangan niyo akong ikumpara sa iba eh sarili niyo akong anak. Tila ba hindi pa kayo kuntento sa kung sino o ano ako samantalang buong buhay ko eh nagpapasakop at sumusunod naman ako sa inyo. Yun nga lang, may sarili rin akong desisyon at kagustuhan sa buhay. Iba ako sa kanila, Hindi nila ako katulad.

 

Nasasaktan ako kapag hindi ko maramdaman na may tiwala kayo sa mga pasya ko sa buhay. Minsan nga nasasabihan niyo pa ako ng masasakit na salita. Opo, naiintindihan ko na ayaw niyo lang akong mapasama pero ma, pa, wala ba kayong tiwala sa akin? Matanda na ako, may sarili na akong utak at puso. Kahit paano ay kaya ko nang dalhin ang sarili ko. Alam ko na ayaw niyo lang din naman akong mapasama pero ma, pa, yun din naman ang kagustuhan ko—ang mapabuti ako. Sana ay pagkatiwalaan niyo ako.

 

Nasasaktan ako kapag may mga panahong mas napapansin niyo pa yung pagkakamali ko kesa sa mga nagawa kong tama. Yung tipong nasa 89% yung nagawa kong tama para sa inyo pero yung maliit na 11% na mali ko pa rin ang mas pinagtutuunan niyo ng pansin. Ma, pa, hindi po ako perpekto. Lahat tayo hindi perpekto. Pero sinisikap ko po na maging mabuting anak sa inyo. Wag niyo naman po sanang pagtuunan lagi ng pansin ang mga pagkakamali ko bagkus ay tignan niyo rin, pansinin niyo rin ang mga tama at mabubuti kong nagawa. At sana po, pag nagkamali ako, wag niyo naman na pong ibalik yung mga kasalanang nagawa ko simula nung pagkabata dahil di ba po tapos na iyon? Nakaraan na iyon? Humingi na po ako ng tawad sa inyo noon at napatawad niyo na po ako, tama po ba? Sana po ay ibaon na natin lahat ng iyon sa limot. Masakit pag inuungkat niyo ang mga nagawa kong mali noon dahil ang paniniwala ko ay nakalimutan niyo na ang lahat ng iyon. Ma, pa, nagsisikap akong maging mabuting anak. Sana po ay mapansin niyo iyon.

 

Ngunit kahit may mga hinanakit ako sa inyo, mahal na mahal na mahal ko pa rin kayo. Kung wala kayo, wala rin ako dito sa mundong ito. Siguro darating din ang panahon na magkakaintindihan tayo. Darating din ang panahon na hindi na tayo magkakasakitan ng ganito. Darating din ang panahon na mauunawaan niyo ang mga hinaing ko at mauunawaan niyo rin ako. Pero ma, pa, sa ngayon ay handa pa rin akong magpasakop sa inyo. Hindi ito dahil sa napipilitan ako o sa kung ano pang dahilan. Ito ay dahil mahal na mahal na mahal ko kayong dalawa. Alam kong ganun din kayo.

hqlines:

Not ours! Contact for removal or credit if yours!

hqlines:

Not ours! Contact for removal or credit if yours!

Dear Mama/Papa, tamad man ako sa inyong paningin, asahan niyo sa pagtanda niyo, ako yung mag-aalaga sa inyo.

hqlines:

Not ours! Contact for removal or credit if yours!

hqlines:

Not ours! Contact for removal or credit if yours!

hqlines:

Not ours! Contact for removal or credit if yours!

hqlines:

Not ours! Contact for removal or credit if yours!

Riverbell themes